Nu mijn opleiding in Arnhem eindelijk zijn einde nadert, hoef ik gelukkig niet meer zo vaak naar school. Ik ben nooit fan geweest van het reizen met de trein, maar sinds het afschaffen van de papieren treinkaartjes - mijn gratis reizen als student is helaas al een poosje opgehouden - vind ik het helemaal een drama. De OV-chipkaart is de slechtste uitvinding van de afgelopen jaren, maar dat terzijde.

Vorige week zat ik na lange tijd weer eens in de trein. Dat is al een hele prestatie, een zitplaats bemachtigen in de avondspits. Iedereen weet dat ook. Zodra de trein het station binnenrolt, is het ieder voor zich. Tientallen volwassen mensen die in rijtjes staan te dringen voor een nog dichte treindeur. Triest, maar je wilt toch zitten. Eerlijk is eerlijk.

Nadat de conducteur de gebruikelijke vertrouwde woorden heeft omgeroepen dat 'we met vijf minuten vertraging vertrokken zijn', vertrekt het gele kreng. Direct al valt mij op dat de vrouw die links tegenover mij zit, luidruchtig zit te bellen. Maar dan ook echt enorm hard. Ze schijnt niet helemaal door te hebben dat we in de stiltecoupé zitten. Hoewel ik niet probeer te luisteren, trekt het gesprek toch mijn aandacht.

'Ik heb dus een nieuw apparaat gekregen van Fred, vorige week. Had ik dat al gezegd? Hartstikke lief van 'm. Ik had het voor Sinterklaas op mijn verlanglijstje gezet, maar hij kon het niet laten het al te geven. Dus vond ik vanmorgen een grote doos in mijn Uggs. Paste niet, maar toch. Zwarte Piet was vroeg gekomen dit jaar, zei ie. Net als hij vannacht. Ha ha ha.'

Meerdere mensen keken op in de coupé. Zei ze dat echt? Inmiddels was ook mijn telefoon opgeborgen en ging alle aandacht uit naar de vrouw. Als zij haar best niet doet om het gesprek enigszins te dempen, ga ik mijn best niet meer doen om niet te luisteren. Ik had zo het voorgevoel dat het gesprek nog veel interessanter kon worden.

'Wat voor apparaat? Nou, eentje om te scheren. Echt su-per leuk. Alle soorten lichaamsbeharing kun je ermee aanpakken. Er zit zelfs een speciale kop bij, voor heel speciaal scheerwerk. Kun je er down there figuurtjes in scheren, ha ha ha. Fred had al wel wat leuke ideeën zei die. Maar daar moet ik nog even over nadenken hoor. Lijkt me zo'n gedoe.'

De ongemakkelijkheid in de coupé neemt toe. Sommige mensen weten niet zo goed hoe ze moeten kijken en gaan maar geforceerd naar buiten zitten staren. Echter is het al donker, dus die zien niet zoveel. Ik vind het prachtig. De vrouw heeft totaal niet door dat inmiddels de hele coupé meeluistert en dat het misschien een wat vreemd onderwerp is.

Mensen om mij heen beginnen wat te gniffelen en te knikken met hun hoofd in de richting van de vrouw. Ik schat haar een jaar of 40, met geblondeerd en behoorlijk gestijld haar en ze heeft overduidelijk een passie voor glitters op allerlei kledingstukken. De vrouw heeft Uggs aan waarvan je direct kunt zien dat ze hartstikke nep zijn. Marijke Helwegen zou zich ervoor schamen.

'Ben er wel blij mee hoor. Ik deed het eerder vaak met die wegwerpmesjes, maar daar kreeg ik van die vervelende rode bultjes van. En die jeuken zo ontzettend. Fred zei ook al: 'het lijken wel platjes schat zoveel jeuk als jij hebt'. Ha ha ha. Maar ik ben bijna gearriveerd hoor ik, dus moet ophangen. Ik spreek je gauw weer ja. Doei mam!'

Rick