De setting is vandaag Denny's, een ouderwets Amerikaanse dinner waar bij binnenkomst de geur van verse koffie je om de oren vliegt. Hier zijn de zwart-wit geblokte tegels, de vaag bruine bekleding en de Gary Jenkins-achtige schilderijen het toneel waarop de typische serveersters hun kunsten vertonen. De aankleding neemt je even mee naar de 70's, wat waarschijnlijk ook de jaren waren waarin het merendeel van het personeel haar hoogtijdagen beleefde. Veel Amerikaanser ga je echt het niet krijgen!
Na geduldig gewacht te hebben voor het in Amerika heilige 'please wait till seated' -bord, worden wij door Ruth naar onze booth geleid. We nemen plaats en proberen onze on-Amerikaans lange benen zo onopvallend mogelijk onder de te tafel te wurmen. Als het stuntelen eenmaal over is, komt Denny's serveerster numero uno aan tafel. Na een 'Hi, how ya'll doing?' en een voorstelrondje, neemt zij de drankbestelling op en vervolgt ze glimlachend haar route. Dat geeft ons mooi de tijd om te genieten van het pittoreske uitzicht; een parkeerplaats waarop een stel Mexicanen er een louche ogend handeltje op nahoudt. Daarmee kan een mens natuurlijk alleen maar tevreden mee zijn.
Na enkele minuten de parkeerplaats met een argwanend oog in de gaten te hebben gehouden, verschijnt serveerster nummer twee aan tafel. Er wordt uiteraard gevraagd hoe het met 'ya'll' gaat vandaag en of alles naar wens is tot nu toe. Geen idee wat er niet naar wens zou kunnen zijn, want ze heeft zelf de drankjes bij zich en verder hebben wij alleen maar gezeten, maar de bedoeling erachter is vast goed. Ze legt de menu's op tafel om daarna geruisloos achter het koffiezetapparaat te verdwijnen.
De juiste keuze maken blijkt wederom een lastige opgave te zijn. Het gemiddelde Amerikaanse menu (bij Denny's) is er namelijk een om je hoofd meerdere malen over te breken. Kies je bijvoorbeeld voor slechts pannenkoeken, dan zitten daar standaard eieren en hashbrowns (soort rösti) bij. Kies je voor een omelet, dan wordt je bord tevens gevuld met bacon, spek en wederom hashbrowns. En kies je voor wentelteefjes, dan kan je deze vaak zoeken onder een berg fruit. De keuzestress, en daarmee de tempratuur, loopt dus steeds verder op. Dit is dan ook het punt waarop doordringt dat de combinatie van een korte broek en leren bekleding wellicht niet de beste beslissing van de dag blijkt te zijn. Maar hiermee zal ik jullie verder niet lastigvallen...
Uiteindelijk valt, na heel wat gepieker en gepeins, dan toch de beslissing: chocolate chip pancakes met peanut butter sauce. Obesitasniveau: Peter Beense2
Terwijl het geschreeuw uit de keuken door de hele Denny's te horen is, lijkt niemand zich daar druk om te maken. Achter ons werkt een vrij morbide trucker moeiteloos een bord worst weg. In een hoekje bladert een besnorde opa door de plaatselijke courant terwijl een van de serveersters nog wat koffie bijschenkt. En naast ons gaat een gezin, slechts gewapend met een vork, de strijd aan met een stapel pannenkoeken. Geen idee waarom, maar Amerikanen gebruiken hun mes alleen in uiterste nood. Voor de rest prakken zij alles in hapklare brokken met hun vork. In het begin ziet het er enorm onbehouwen uit, maar na een tijdje wen je er aan dat er weleens een wafel over de tafel vliegt. Elk volk zijn gebreken laten we maar zeggen.
Plots blokkeert een geruit schort het zicht op de tafel naast ons. Het is serveerster numero uno die terug is met stapels versgebakken pannenkoeken. Tijd om aan te vallen! Mijn 'stapeltje' pannenkoeken is gevuld met witte- en melkchocolade, overgoten met een saus van pindakaas, voorzien van een bakje maple syrup en alsof dat nog niet genoeg is staat er een extra bord met eieren, bacon en worst klaar. Je cholesterol schiet spontaan omhoog, maar eerlijk is eerlijk: de Amerikanen weten wat lekker is!
Na één hap begrijp je ook direct waar het hoge percentage obesitas patiënten vandaan komt. Zulke schandalig lekkere gerechten staan in Nederland vermoedelijk nergens op de kaart. Slagroom bij de appeltaart is vaak al vrij gewaagd, laat staan pindakaassaus over je chocoladepannenkoeken. Gelukkig ook maar, want anders zou je hier ook niet meer over straat kunnen zonder om de vijf minuten aangereden te worden door een tientonner in een scootmobiel. Maar, when in Rome do as the Romans do, dus met redelijk wat moeite prop ik uiteindelijk het laatste stukje bacon naar binnen.
Na drie weken vakantie ben ik wel tot de conclusie gekomen dat je bord leegeten eigenlijk niet te doen is. Je eet totdat je ploft en de rest verdwijnt in een goodiebag of de prullenbak. En het ergste van allemaal: vier uur later barst je gewoon weer van de honger en ga je door voor ronde 2.
Everything is bigger in America en dat is dus niet zonder reden!
Sander