Voor de meeste twitteraars is Sylvia Witteman een bekende naam. Met haar recht-voor-zijn-raap tweets is zij voor de één het enfant terrible van de social media en voor de ander een graag geziene gast op zijn timeline. Ikzelf reken mijzelf tot de laatste groep. Een kleine rel, een-op-eentjes met ons aller Nico Dijkshoorn en updates over het wel en wee van kat Lola behoren tot de waan van de dag. Gelukkig beperkt de Volkskrant-columniste zich niet altijd tot slechts 140 tekens. In De Troost van een Warm Visje zijn ruim 100 van haar beste columns gebundeld tot een fijn boekje.

Als druk bezette, kind verzorgende, kat houdende, hemels kokende, Amsterdamse moeder doet Sylvia Witteman dagelijks genoeg inspiratie op. Van zwaarlijvige meisjes gekleed als tobberige Sovjet-oma's tot aan de wanstaltige architectuur van het nieuwe Stedelijk, elke bevinding belandt in haar iPhone's notitieblok. Sylvia is een meester in het dik aanzetten van alledaagse situaties. Geef de vrouw een A4'tje met de tekst 'wegens omstandigheden gesloten' en een stortvloed aan analyses vindt razendsnel zijn weg naar het papier. Doordat de columns over dagelijkse situaties gaan, blijft het voor zowel mannen als vrouwen leuk om te lezen. Natuurlijke blijft Witteman een vrouw en zal zij eerder in een koffietent belanden dan in een doorgerookte hockeykantine. Neemt niet weg dat je als man zijnde plots een verfrissende blik krijgt op bijvoorbeeld de 'ik hang gezellig klimop op mijn fiets, want dat staat zo leuk-rage'.

Oude dames kijken met dezelfde blik naar passerende baby's als waarmee oude mannen naar een mooi meisje kijken: gulzig, hebberig en weemoedig naar een tijdperk dat onherroepelijk achter ze ligt.

De Troost van een Warm Visje is voor mij een ideaal treinboekje. Doordat de columns slechts twee pagina's beslaan, leest het ontzettend makkelijk weg in -je raadt het al- de trein. Hierdoor pak je het er snel even bij tijdens een verveeld momentje, terwijl je op de tram wacht of vlak voordat je in bed stapt.

De columns zijn lekker scherp geschreven en zorgen vaak voor een harde glimlach. Als mede-klager kan ik mij enorm vinden in bijvoorbeeld de agressie omtrent een niet-werkende internetverbinding of een discussiërend echtpaar bij de La Place. Sylvia weet deze kleine, dagelijkse situaties heerlijk op te blazen tot een vermakelijke column vol herkenning. En een blad voor haar mond, dat neemt ze gelukkig niet. Hierdoor zijn haar verhalen dan ook ideaal voer voor de vluchtige lezer die gewoon lekker wil genieten. Lezen die hap!

Sander