Na Oblivion gaat Tom Cruise in Edge of Tomorrow wederom de strijd aan met allesvernietigende aliens. Klinkt als de standaard Hollywood-film, maar door af te wijken van het gebruikelijke stramien weet de film te verrassen. Want zelfs de tijd is niet meer veilig in deze vermakelijk sci-fi thriller! 

Nog één allesbeslissende veldslag moet de mensheid ervan weerhouden uitgeroeid te worden door een buitenaards ras. Het is op de morgen van deze D-Day als officier William Cage (Tom Cruise) ontwaakt op een compleet onbekend terrein. Als marionet in een spel vol leugens is hij terecht gekomen op basis Heathrow, daar waar hij klaargestoomd wordt voor de strijd.

De zogenaamde verrassingsaanval blijkt minder verrassend dan gedacht en al snel worden de soldaten bij bosjes afgeslacht. In het veld van vernieling dwaalt de gedesoriënteerde Cage rond als hij plots aangevallen wordt door een alien. Met een klap ontwaakt Cage. Dezelfde omgeving, dezelfde mensen, maar Cage heeft dit alles al eens meegemaakt. Verbaasd laat hij de hele situatie over zich heen komen, totdat hij wederom sterft en ontwaakt in dezelfde situatie. En nogmaals. En nogmaals. Het lijkt een uitzichtloze situatie, maar dan loopt Cage oorlogsheldin Rita Vrataski (Emily Blunt) tegen het lijf.

Bij het aanbreken van dezelfde dag gaat Cage op zoek naar Vrataski. Zij heeft ooit in eenzelfde timeloop gezeten en weet precies wat er gaande is. Cage is terecht gekomen in het besturingssysteem van de aliens, genaamd de Omega. Deze plasmabol bepaalt de tijd en ruimte waarin gehandeld wordt en staat centraal bij de aanval op de mensheid. Vanaf dat moment keert Cage elke dag terug om getraind te worden tot meedogenloze vechtmachine. Een klus die lichamelijk, maar vooral emotioneel veel vraagt. Niet alleen herleeft Cage namelijk elke dag, maar ook ziet hij dagelijks zijn collega's, Vrataski en zichzelf om het leven komen.

Zal het Cage lukken om de Omega te vinden en de strijd definitief te beslissen?

Bij het binnenlopen van de zaal leek Edge of Tomorrow mij weer typisch zo'n film waarbij alle scènes in de trailer zijn gepropt. Al snel bleek dat ik mijn mening bij moest stellen, want de film keek wel verrekte lekker weg. Mede door het 'Groundhog Day-effect' is de film geen voorspelbare samenvoeging van actie-scènes. Weliswaar herleeft Cruise D-Day steeds opnieuw, maar elke dag begrijpt hij zijn vijanden beter en komt hij een stap dichter bij het vernietigen van de Omega.

Het is vooral de 'mental-mindfuck' die de film interessant houdt. Elke dag ziet Cruise Blunt sterven, maar een band bouwen de twee niet op omdat zij hem elke keer voor het eerst ziet. Hierdoor weet Cruise dagelijks een stukje meer over haar, maar moet hij ook weer afscheid nemen van de Blunt die hij net heeft leren kennen. Een gegeven dat al vaker is toegepast in films, maar nog niet in de combinatie met een oorlog. Met deze twist geeft Edge of Tomorrow dan ook een verfrissende draai aan het over-geproduceerde genre en stormt het mijn lijstje van favorieten voor 2014 binnen!

Sander