Kijkbuis

Filmrecensie: Birdman

Sander en ik beschikken al ruim twee jaar over een abonnement van de bioscoopketen Pathé en dat betekent dat we minimaal één keer per week heerlijk onderuitgezakt naar de nieuwste films mogen kijken. Hoewel we vaak wat te klagen (willen) hebben en het regelmatig niet eens zijn met de programmering van onze bioscoop in Amersfoort, vonden wij dat deze keer wel enigszins terecht.

Pathé heeft namelijk besloten om de film Birdman, al weken door iedereen bejubeld en geprezen, slechts te draaien in 3 van hun 21 bioscopen. Alle drie in de Randstad. De reden: de film circuleert voornamelijk in het arthouse circuit rond en is niet geschikt voor het 'grote' publiek. Oscarnominaties tellen blijkbaar niet meer mee, evenals de sterrencast en de lovende recensies van pers en andere critici over de film. Belachelijk.

Afijn, Sander en ik zijn maar naar een prachtig, oud filmtheater in Amersfoort geweest om Birdman op het witte doek te bekijken. Krakende stoelen in plaats van krakende popcornzakken, ook wel eens lekker. Geen enkele commerciële reclameboodschap maar wel drie trailers van veelbelovende pareltjes verder, maakte Birdman eindelijk zijn entree. Het spektakel kon gaan beginnen.

In Birdman zien we een aan lager wal geraakte acteur Riggan Thompson (vertolkt door Michael Keaton) die ooit de iconische superheld Birdman speelde. Hij probeert zijn carrière weer nieuw leven in te blazen met behulp van een Broadway-toneelstuk, gebaseerd op een verhaal van Raymond Carver. De film volgt het repeteren van dit toneelstuk tot aan de grote première, waarmee alles valt of staat voor Riggan.

Riggan heeft namelijk zijn hele vermogen gestopt in het toneelstuk en werkt samen met zijn beste vriend en co-producent Jake (Zach Galifianakis) om het een succes te laten worden. Langzaam wordt steeds duidelijker dat Riggan het in zijn hoofd niet allemaal op een rijtje heeft. Een stemmetje - zijn alter ego Birdman - herinnert hem steeds aan zijn glorietijd als Birdman, waarvan Riggan helemaal gek wordt.

"How did we end up here? This place is horrible, smells like balls. You had it all. You were a movie star, remember? Now you're about to destroy what's left of your career. We should have done that reality show they offered us. You know I'm right. Listen to me, man. You are the original! Let's make a comeback! You're Birdman! You are a god!"

Tijdens de repetities valt er een andere belangrijke hoofdrolspeler uit en wordt er spoedig een vervanger opgetrommeld: Mike Shiner. Hij is een briljant, maar nog niet doorgebroken acteur die de fijne kneepjes binnen Broadway wel kent en er absoluut niet voor terugdeinst alles op zijn eigen manier aan te pakken. Mike is arrogant, moeilijk en vervelend; maar voor Riggan het laatste materiaal om het toneelstuk tot een grandioos succes te maken.

Mike wordt gespeeld door Edward Norton en dat vind ik een grandioos fenomeen. Die man heeft zo ontzettend veel charisma en rust dat hij in iedere scène waarin hij verschijnt, de show steelt. Niet geheel onterecht genomineerd voor een Oscar dus. Keaton speelt fantastisch, Emma Stone heb ik nog nooit beter gezien en ook Zach Galifianakis, bekend van The Hangover, is met zijn droogkomische rol een baken van rust. Dat hier Oscars gaan vallen, is wel duidelijk.

Regisseur Alejandro Iñárritu is genomineerd voor Beste Regie. En terecht. De long takes zijn erg indrukwekkend (de film voelt als één lang shot) en 'achtervolgen' de personages minutenlang over trappen, straten en door gebouwen. Ontzettend moeilijk om te maken: zowel acteurs als cameramensen moeten exact weten van elkaar wat de bedoeling is. Een bewijs van vakmanschap en puur talent.

De percussie-soundtrack wordt verzorgd door Antonio Sanchez, wie we ook daadwerkelijk zien drummen in de film. Deze bijzondere soundtrack werkte af en toe best lekker en paste opzich goed bij het tempo van de film, maar persoonlijk vond ik het net wat te 'vlak'. Het bombastische van bijvoorbeeld Interstellar spreekt mij dan meer aan en had hier ook wel (beter) bijgepast.

Birdman is eigenzinnig en fascinerend. De film kent hele maffe momenten, zoals bijvoorbeeld het moment dat Riggan door de stad vliegt of dat hij ineens andere vreemde superkrachten heeft. Dat dit niet allemaal duidelijk wordt gemaakt of in welke context het past, vond ik een klein minpuntje. Maar hoe de film vervolgens weer Hollywood op de hak neemt, maakt een hoop goed.

Ik weet zeker dat ik mij een herziening vast nog veel meer dingen gaan opvallen. Hoewel ik geen eerdere films van regisseur Alejandro Iñárritu heb gezien, staan deze nu allemaal op mijn 'watch-lijstje'. Want dat deze man enorm veel talent heeft en met Birdman een meesterwerk heeft afgeleverd, is duidelijk. Nu maar wachten op de Oscars.

Rick