Films van regisseur David Fincher creëren bij mij automatisch een hoog verwachtingspatroon. Zo herinner ik mij nog de eerste keer dat ik zijn film Se7en zag. Geniaal. De hele film door weet Fincher een luguber sfeertje neer te zetten en wist hij het het einde van de film zó briljant in elkaar te zetten, dat ik het de weken daarna er nog over had. Als thrillers zo weten te verrassen, dan hebben ze voor mij hun doel bereikt.

Ook het slotstuk van zijn thriller Fight Club en de dramafilm The Curious Case of Benjamin Button is erg sterk. Fincher weet hierin op een zodanige manier spanning op te bouwen dat je als kijker de grote twist al ruim van tevoren voelt aankomen, maar hoe deze precies gaat verlopen, daar heb je geen enkel idee van. Bij andere films van Fincher, zoals bijvoorbeeld The Game, Panic Room en Zodiac, is hij hier minder in geslaagd. Het einde is te open gelaten en liet mij achter met een onbevredigend gevoel.

De grote vraag bij Gone Girl was voor mij dan ook: hoe richt Fincher het einde in? Word ik als kijker op het verkeerde been gezet en gebeurt er weer iets wat ik totaal niet heb zien aankomen? Zet Fincher die zeer belangrijke kers op de taart en levert hij wederom een meesterwerk af? Dat wat voor mij het verschil is tussen een erg goede thriller en een geniale thriller? Ik heb het van de week eindelijk mogen zien.

De boekverfilming Gone Girl gaat over het verliefde stelletje Amy (Rosamund Pike) en Nick (Ben Affleck), pas vijf jaar getrouwd. Hun huwelijk lijkt in eerste instantie op een sprookje: twee goede banen, een mooi appartement in New York en een hoop romantiek en liefde. Maar dan, op de dag dat het stel vijf jaar is getrouwd, is Amy spoorloos verdwenen. In hun huis sporen van een worsteling en een paar bloedspetters. 

Nick belt de politie en een (eigenaardig!) rechercheurs duo staat vrijwel meteen op de stoep. Doordat de ouders van Amy bekende Amerikaanse auteurs zijn, verspreidt het nieuws van haar verdwijning zich als een lopend vuurtje over het land en binnen de kortste keren staat de verbouwereerde Nick een persconferentie te geven aan de landelijke pers. Hij doet dit wat onhandig en lacht wat ongemakkelijk naast de foto van zijn vermiste vrouw, wat niet erg meewerkt aan zijn onschuldige imago. 

Wat volgt is een opstapeling van aanwijzingen die allen naar slechts één persoon leiden: Nick. Hij en zijn tweelingzus Margo (Carrie Coon) overleggen wat verstandig is om te doen nu ook de politie inmiddels Nick verdenkt. Ze huren de sluwe advocaat Tanner Bolt (Tyler Perry) in en bedenken samen een plan om alle verdachte aanwijzingen over Nick stap voor stap te 'verklaren' aan pers en politie. Ondertussen is Amy al weken vermist en zijn er nog geen tips over haar verdwijning binnengekomen.

Vol ongeloof en verbazing kijk je minutenlang naar een scène die ik verreweg de beste van de hele film vond.

Waar je als kijker in het eerste deel van de film vooral het verhaal van Nick zijn kant hoort, kantelt dat zorgvuldig naar die van Amy, waardoor je als kijker heel erg gaat twijfelen. Is Amy nou vermoord door haar man die zo verdacht wordt gemaakt, of is er iets anders aan de hand? Een minder voor de hand liggend scenario? De ontwikkeling die dan ongeveer halverwege de film volgt, is adembenemend. Vol ongeloof en verbazing kijk je minutenlang naar een scène die ik verreweg de beste van de hele film vond.

Hoewel ik Ben Affleck goed vond spelen en hij er in is geslaagd een man neer te zetten die zowel argwaan als sympathie opwekt, is het Rosamund Pike die als Amy de show steelt. Ze speelt een onpeilbare vrouw die zowel duister en mysterieus als betoverend en innemend is. Erg knap gedaan. Minimaal een oscarnominatie zou dan ook meer dan verdiend zijn.

Ik heb Tyler Perry (de advocaat) onlangs in een interview met talkshowhost Jimmy Fallon horen zeggen dat het werken met regisseur David Fincher uniek is. Sommige shots moesten tientallen keren worden overgedaan, zodat Fincher achteraf kon kiezen welke hij het beste gelukt vond. Deze precisie zie je terug in de film. Bepaalde duistere scènes zaten prachtig in elkaar en ook het 'typische' Fincher sfeertje hing er duidelijk weer. Genieten dus!

"The man of my dreams, this man of mine might kill me. This man may truly kill me." - Amy Dunne

Helemaal af maakt de onheilspellende soundtrack het, waardoor je voortdurend op het puntje van je stoel zit. Past helemaal perfect bij de film en werd af en toe 'vals' gebruikt: deze laten opkomen tot een hoogtepunt en vervolgens gebeurde er verhaaltechnisch dan eigenlijk niks. Dat zorgt ervoor dat je tijdens de 149 minuten durende thriller geen moment inkakt of verveeld raakt. Fincher weet zijn kijkers meesterlijk te blijven boeien.

Tenslotte, het einde. Die viel mij wel tegen. Daar waar ik zat te wachten op dé gigantische plot twist, bleef deze helaas uit. Een kleine verrassing, dat is wat de kijker nog te wachten staat. Niet helemaal bevredigd liep ik de zaal uit. Fincher heeft weer een schitterend product opgeleverd, met een goed verhaal, uitstekende acteurs en een sterke soundtrack, maar het einde vond ik tegenvallen. Een erg goede thriller, maar niet geniaal. Absoluut gaan kijken!

Rick