Stel je voor: je verraad al je maffiavrienden in Amerika en besluit om te gaan 'onderduiken' in het wereldvreemde Lillehammer, Noorwegen. Het overkomt de gangster Frank Tagliano.

Frank (Steven van Zandt) raakte enorm onder de indruk van de beelden die hij zag van het kleine stadje tijdens de Olympische Winterspelen in 1994. Het mooie ondergesneeuwde landschap en de knappe vrouwen zorgden ervoor dat Frank nog altijd aan Lillehammer (uitgesproken als Lilyhammer door Frank) moest denken. Hij hoopt er als Giovanni Henriksen een nieuw te leven te kunnen beginnen.

Net als Giovanni belandt je als kijker 'midden in de sneeuw' en begint in aflevering één het nieuwe leven in Noorwegen. Giovanni spreekt de taal niet, kent de cultuur niet, vind het er te koud en is helemaal op zichzelf aangewezen. Door zijn nieuwe identiteit heeft Giovanni ook geen rijbewijs, maar daar trekt hij zich in eerste instantie niets van aan. Tot hij wordt aangehouden en hij verplicht wordt zijn rijbewijs te halen.

Maar dan komt de ware aard van Giovanni naar boven. Met een handig chantage-trucje sluit hij een 'deal' met zijn rijinstructeur en krijgt hij zijn rijbewijs. Zodoende valt Giovanni al snel weer in zijn oude patroon als grote maffiabaas en begeeft hij zich in allerlei duistere zaakjes. Hij verovert op slinkse wijze de nachtclub Flamingo, bouwt deze helemaal om en regelt van hieruit zijn nieuwe handel.

Iedere aflevering komt Giovanni meer in zijn element en wordt de serie vermakelijker. Hij maakt vrienden met de wat onnozele Torgeir (Trond Fausa Aurvag) en is weer als vanouds, gekleed in snowboots, aan het bedreigen, omkopen en chanteren van zijn dorpsgenoten om allerlei zaken voor elkaar te krijgen. Dat hij hierbij voortdurend botst met de Noorse cultuur zorgt voor vele heerlijke, grappige scènes in de serie.

In Lilyhammer wordt veelal Noors gesproken. Hoewel Giovanni de taal al redelijk snel onder de knie heeft, reageert hij altijd in het Engels. Hierdoor krijg je nog meer het gevoel dat hij een buitenstaander is in een vreemd land. De dialogen zijn van topniveau en ieder karakter heeft wel iets aparts wat ergens in de serie problemen of juist voordelen gaat opleveren. De Noorse cast speelt dit fantastisch en daardoor kijkt de serie makkelijk weg.

Hoofdrolspeler Steven van Zandt zullen sommigen misschien herkennen van de hitserie The Sopranos, waarin hij een soortgelijke rol speelt. Hoewel hij ook nog in de band van Bruce Springsteen als gitarist schijnt te spelen, is het een geboren acteur. Hij zet een lekker overdreven personage neer die waarde hecht aan loyaliteit, familie en vrienden; maar daar ook daadwerkelijk alles voor over heeft.

Seizoen twee wordt nog veel beter als de eerste en er vinden een aantal interessante ontwikkelingen plaats. Zo neemt Giovanni een homoseksuele Afrikaanse chef-kok aan in zijn nachtclub en houdt niet alleen de lokale politie Giovanni goed in de gaten, maar ook zijn voormalige bondgenoten uit Amerika. Dit alles gebeurt in een prettig tempo, zodat de serie met slechts acht afleveringen per seizoen voorbij vliegt.

Lilyhammer is wederom een topserie uit de stal van Netflix en je kunt dus ook de twee volledige seizoenen daar bekijken. In november komt seizoen drie van deze serie uit: ik kan niet wachten! Kijken!

Rick