Hoewel ik al een paar dagen het idee had om een leuk artikel te schrijven over de Grieken, hoe prachtig hun land is en hoe weinig je als toerist merkt van de financiële crisis, was er de afgelopen dagen iets anders dat mij bezighield. Iets waarvan ik aanvankelijk nooit had kunnen bedenken dat ik me er óóit druk om zou moeten maken. Wat bleek: mijn compagnon en mede-oprichter van deze website, Sander, was spoorloos verdwenen.

Je moet een aantal dingen weten voordat je begrijpt hoe zorgelijk zo'n situatie kan zijn. Over het algemeen geldt: wanneer je Sander een bericht stuurt via WhatsApp, Facebook, Twitter of Instagram en je hebt binnen een uur géén reactie, dan is er wat mis. Dan kan zijn telefoon in het water gevallen zijn, of het landelijke netwerk van Vodafone ligt eruit of er is iets met kernwapens voorgevallen. Meestal reageert hij dan ook gewoon.

Dagelijks ontvang ik van Sander foto's en video's van dooie katten, kindjes die struikelen, 'hilarische' fragmenten uit zijn favoriete serie Modern Family, oma's die struikelen, artikelen van Buzzfeed (de 'top 10 leukste filmpjes met kinderen die struikelen over een skippybal, zo het zwembad in' bijvoorbeeld) en nog veel meer. Sander ziet het allemaal en deelt dat graag weer met zijn omgeving. Of hij nou in Amerika zit of niet, je ontvangt altijd berichtjes van hem.

Dat Sander vorige week een welverdiend weekje zon en Gardameer tegemoet ging, was al een poosje bekend. Uiteraard ontving ik weer allerlei updates over zijn voortgang op het vliegveld ('als er nu nog wat fout gaat, dan lees je straks wat over een vechtpartij op Eindhoven AirPort') en was ik er van op de hoogte dat hij het vliegtuig instapte en vertrok. Daarna werd het stil.

Meestal, en dat baseer ik op afgelopen jaren, ontvang ik wel een bericht dat hij geland is met vervolgens een anekdote over een bepaalde situatie in het vliegtuig. Dat-ie uren naast dikke, zwetende, stinkende en zoete wijn drinkende tokkies met een gezin van zeven kinderen heeft moeten zitten. Of dat er een stewardess met een dienblad hete koffie gestruikeld was, zo over een voltallig Chinees gezinnetje dat net bezig was met het fotograferen van de linkervleugel van het vliegtuig. Dit keer bleef het echter stil.

Nu ben ik zelf ook op vakantie en heb ik alleen in het appartement een internetverbinding, dus ik had het allemaal niet zo door en ging er vanuit dat Sander met een ijskoude Sangria op het Gardameer lag te dobberen. Een ongeruste collega van Sander attendeerde mij er via Facebook op dat ze nog niks van hem had gehoord. Er stond ook nog nergens een selfie op social media: hetgeen toch wel bijzonder is voor de (vrij) narcistische Sander.

Het was donderdagmiddag dat Sander zou landen in Italië en maandagochtend dat zijn collega met mij contact opnam. Op WhatsApp was hij het laatst gezien om donderdag 13:20 uur, het moment dat hij het vliegtuig instapte. Omdat het volgens de collega van Sander dringend was, heb ik contact gezocht met zijn ouders, die al op de camping aan het Gardameer zaten. Geen gehoor.

Dinsdagochtend begonnen de collega's van Sander zich toch wel echt ongerust te maken. Nogmaals contact gezocht met Sander en al zijn familieleden, maar tevergeefs. Omdat hij nu zeker al een paar dagen niet meer online was geweest én niks van zich had laten horen, werd de situatie serieus. Op NU.nl stond niks over een gecrasht gezin, of over een brute familiemoord aan het Gardameer, of over 'een jongen die na aanleiding van een selfie op een luchtbed, zijn telefoon verloor in het Gardameer en verdronk toen hij deze probeerde op te duiken, tientallen meters diep'. Niets van dien aard.

Na contact met de oma van Sander (hoi oma van Sander, leuk dat u dit leest op uw ei-pet, inderdaad een bijzonder apparaat zonder al die snoeren) bleek dat de hele familie al dagen onbereikbaar was. Dus ik vanuit Griekenland de receptioniste van de camping bellen waar Sander zou moeten zitten. Of ik zijn achternaam wilde spellen in het Italiaans. Dat schoot ook niet echt op. Ik hing op en dook het zwembad in. Zelfs op honderden kilometers afstand kon die jongen mij dwars zitten. Dat lukt alleen hem.

Inmiddels had ik ook wat berichtjes van vrienden ontvangen of alles wel oké was met Sander. Ze hoorden maar niks en hij reageerde nergens op. Daarbij kreeg ik het idee dat iedereen in staat was om de politie in te schakelen. Het was dinsdag, begin van de avond, dat ik de voicemail van zijn moeder insprak. Een half uur later ontving ik een WhatsApp. Van de moeder van Sander. Zij was in ieder geval nog in leven.

"Hoi Sander hier. Mobiel heeft sinds ik weg ben kuren, dus heb geen WhatsApp enzo. Vond het stiekem ook wel even chill zo eigenlijk." En daar direct achter aan: "Maar leef nog hoor." Duikers konden hun zoektocht op de bodem van het Gardameer weer staken, de Italiaanse variant van het Amber-alert kon worden stopgezet, de mensheid was weer in staat rustig te slapen en iemand moet zijn oma even bellen, zodat ze na 42 uur eindelijk kan stoppen met het opstellen van een ie-meel aan haar vermiste kleinzoon.

En ik? Ik zit met een torenhoge telefoonrekening. Lang leve mobiele technologie.

Rick