Column

Shit happens

Je maakt mij met weinig dingen meer blij dan met verrassingen. Onverwachte pakketjes, ik ben je man. Een supriseparty, je hebt mijn nummer. Verjaardagen en de hele maand december. Maak me gek. Ik had dan ook nooit verwacht dat mijn liefde voor verrassingen plotseling om kon slaan. Tot afgelopen zaterdagnacht.

De laatste uurtjes van de zomertijd begonnen goed. Heel goed zelfs. Het was zo'n avond waar je de zondag erna spijt van hebt, maar die je af en toe gewoon door moet zetten. Zo'n avond waarop bier rijkelijk vloeit en het verschil tussen een glas en fles wijn niets meer uitmaakt. Zo'n avond waarop je 's morgenvroeg tevreden op bed ploft en in slaap valt voordat je het doorhebt. Je kent het (hopelijk) vast wel. Na een feestje in ons favoriete café begaf ik mij dan ook zeer voldaan richting huis.

De zon komt alweer bijna tevoorschijn als ik het silhouet van mijn dak in de verte zie opdoemen. Met nog een paar stappen tot de voordeur wordt mijn aandacht plots getrokken. Ik zie iets waar ik lichtelijk van schrik. Geen horrorclown of andere hellewezens. Ik had ervoor getekend. Nee, in de buurt van mijn voordeur ligt een klein hoopje. Een hoopje ellende.

Direct schiet ik in de CSI-modus en gewapend met de zaklamp op mijn iPhone begint er een diepgaand onderzoek. Is het een egel? Was het maar zo'n feest. Een oude sok dan? Ook niet. Het is meteen duidelijk; er ligt een drol op mijn oprit. En niet zomaar eentje. Een joekel van formaat. De details zal ik jullie besparen, maar het is overduidelijk het eindresultaat van een mens. Iemand die in een wanhoopsdaad van zijn fiets is gesprongen en in de krochten van de nacht mijn muur als laatste redding van een vuile boxer zag? Of was het de krantenverkoopster die lief bleef lachen, maar ondertussen wel een dolk in mijn rug kon steken toen ik als 431ste zei geen interesse te hebben in haar 'unieke' aanbieding? Of misschien was het wel een wraakactie van een stille hater. Het zal vermoedelijk altijd een raadsel blijven.

Uit moeheid, een verhoogd percentage alcohol in mijn bloed, maar vooral pure walging besluit ik toch maar naar bed te gaan en de volgende morgen te besluiten wat ermee aan te moeten. Shit happens zeggen ze dan. Nou, voor mijn voorlopig geen verrassingen meer. Ik ben er klaar mee.

Sander


PS: mocht de dader dit lezen en zich toch een beetje schuldig voelen. Mijn ramen moeten nog gelapt worden, dus kom een keer helpen. Je weet waar ik woon 😉