Tot vanmiddag was ik in het bezit van een greintje trots. Nu niet meer. Knagend op een stapel speltcrackers verdween mijn trots nog sneller dan het lenteweer van de afgelopen week.

Je zult je afvragen waarom die jongen in vredesnaam zo ver afzakte en overging tot de aankoop van een spelt gerelateerd product. Het begon allemaal enkele dagen geleden. Ik stond te wachten op de trein toen een gesprek tussen twee Mumford & Sons-achtige types mijn aandacht trok. Het duo was het schijnbaar niet met elkaar eens en maakte dat middels handgebaren goed duidelijk. Hopende op iets smeuïgs, probeerde ik met oprechte interesse te doorgronden waar de aard van de ruzie lag. Al snel kwam het woord spelt ter sprake.

Spelt is, voor degenen die onder een steen hebben geleefd, een door de hipstergemeenschap omarmde tarwesoort. Verwerkbaar in brood, pannenkoeken en in het geval van het houthakkersduo: crackers. De verhitte discussie was inmiddels opgelopen tot een semi-kookpunt en het bewijsmateriaal werd erbij gehaald. Starend door de frontcamera van mijn iPhone zag ik achter mij een blauwe verpakking tevoorschijn komen waarop de woorden Spelt Squares sierden. Probleem opgelost zou je denken, maar niet voor mij. Als iets het waard is om in een openbare ruimte je vriend praktisch voor te lynchen, dan is mijn fascinatie gewekt. Dus ik op naar de plaatselijke bio+ winkel.

Misschien ken je het verhaal van één mensenjaar staat gelijk aan zeven hondenjaren wel. Nou, dat gevoel bekruipt mij altijd in de supermarkt. Zet mij er een uur neer en je hebt genoeg haatopmerkingen om drie seizoenen Bonje met de Buren mee vullen. Drama, maar toch besloot ik dat mijn zoektocht naar de speltcrackers de moeite waard was om naar binnen te stappen. Dus met een kek, groen gekleurde winkelmandje onder mijn arm huppelde ik door de wereld van de vega-producten. Links passeerden ik de noten, rechts een grietje wat duidelijk toe was aan een slavink en in de verte doemde het rek met superfoods op. Het ging dus allemaal retesnel, wat jammer is, want graag maakte ik hier een nu een grap over een 'spelt in een hooiberg'. Helaas.

Inmiddels was het 'vier uur cup-a-soup-momentje' al geweest, dus gaf mijn maag aan serieuze trek te hebben. Ik besloot het zakje speltcrackers op te maken en meer weet ik niet. Enkele minuten later werd ik al kuchende wakker op de natuurlijk afbreekbare kokosvloer van de bio+ winkel. "Stoflongen, we zien het wel vaker", hoorde ik de verkoopster zeggen terwijl ik langzaamaan opkrabbelde. "Farm Brothers Freddy en Herman bedoelen het goed, maar ondertussen is menig hipster al blijven hangen in hun 'sharing te good stuff- product'. Geef mij maar die goede, ouwe tijd waarin chips nog gewoon uit de frituur kwam." Prima dacht ik en terwijl ik de levensgevaarlijke stukken karton uit mijn gehemelte viste, stapte ik op mijn fiets.

Nog steeds spelt-confetti uithoestende besloot ik onderweg naar huis mezelf nooit meer aan die krengen te wagen. Een voornemen wat niet lang stand hield. Toen ik thuiskwam maakte ik namelijk de hele zak soldaat. Want wat maakte het uit. Mijn trots was ergens tussen de blikken onbespoten pompoenmousse toch een eenzame dood gestorven en ik had nog steeds serieuze trek.

Sander